Düşe kalka geldiğim yedi yaşıma

Bir de aldılar beni koydular ,

Kalabalık,daracık bir dünyaya……..

 

Ağladığım oldu bazen,                                              

Bazen de kaçmalarım,yere yapışık pencereden…

 

Nasıl da ,nasıl da seviniyordum,

Öğretmenim görmüyor diye…….

 

Halbuki yanılıyormuşum,

Küçükmüşüm seviliyormuşum,

Bu yüzden kaçabiliyormuşum…..

 

Hani ağlamayayım diye saçlarımı okşuyordun,

Yetmiyordu bir de yaralar içindeki yanaklarıma

birer öpücük konduruyordun ya,

 

İşte onun için seviyordum seni öğretmenim

Küçücük yüreğimle…….

 

Önce okulun çok kardeşli evim olduğunu öğrettin bana

Sonra “A” nın bir ev,

“B” nin ise şişman bir adam olduğunu,

Ne kadar da komiğime giderdi.

Güler güler dururdum…

 

Bana sen öğrettin oyun oynamayı,

Çayır Çimende açıp bir kitabı okumayı…

 

Hele o okumayı söktüğüm bir an vardı,

Unutamadığım……

Daha çok sevmiştin beni,

Biliyorum…….

 

Sevgili öğretmenim,biliyor musun?

Şimdi ben de bir öğretmenim

Tıpkı sen gibi..

Aynı sen gibi seviyorum,her şeyi,herkesi,her yeri…..

 

Bir de olur olmaz yerde,

Türkü söylerim halime…..

 

Sana öyle hasretim ki bir bilsen,gelmez dile……………

 

Şiir:İbrahim KAYA/2003

 

İbrahim KAYA