Türkiye’de ortaokullarda derslik başına 25 öğrenci düşüyor. İlkokulda ise derslik başına 19 öğrenci düşüyor. İlk bakışta sınıflar artık kalabalık değil gibi görünse de aslında tabloda ciddi yanılsama var. Çünkü özel okullarda bu istatistiğe dahil, özel okullarda doluluk %63 ve öğrenci ortalaması düşük olunca aslında genel ortalamayı da aşağı çekiyor. Devlet okullarında sayı düşse de halen dezavantajlı belgelerde 40’lı sayılarda dolaşıyor öğrenci sayısı.
Türkiye’nin eğitim meselesini yalnızca daha fazla öğretmen tartışmasına indirgemek doğru değil. Asıl meselelerden biri mevcut insan kaynağının, dersliklerin ve okulların nerede ve nasıl dağıldığı.
Çünkü ülke ortalaması iyi görünebilir; ama öğretmenin branşıyla ihtiyaç örtüşmüyorsa, bazı okullarda yığılma yaşanırken başka okullarda açık varsa, ortalama çocuğun sınıfındaki gerçeği anlatmaz.
O halde yeni hedef sayı artırmak kadar kaynağı doğru yönetmek olmalı.
Okul ve branş bazında ihtiyaç haritaları kamuoyuna açık biçimde çıkarılmalı. Öğretmen dağılımı öğrenci ve derslik yoğunluğuyla birlikte planlanmalı. Eğitim yatırımları da ülke ortalamalarına değil, mahalle ve okul düzeyindeki gerçek ihtiyaca göre yapılmalı.
Çünkü eğitimde büyük soru artık yalnızca Ne kadar kaynağımız var? değildir.
“Elimizdeki kaynağı çocuğa ne kadar doğru ulaştırabiliyoruz?”
Turgay POLAT