Sınav kâğıtlarını okurken karşılaştığım manzara, ortaya çıkan notlardan çok daha düşündürücü, hatta endişe verici. Çünkü mesele yalnızca öğrencilerin sorulara doğru cevap verememesi değil; verdikleri cevapları okuyabilmek bile başlı başına bir mücadeleye dönüşmüş durumda. Bazı kâğıtlarda ne yazıldığını çözebilmek için defalarca okumak, harfleri tahmin etmek, kelimeleri birleştirmeye çalışmak gerekiyor.
Oysa yazı, yalnızca düşünceleri kâğıda aktarmanın bir yolu değildir; aynı zamanda bir kültür, bir özen ve bir ifade biçimidir. Güzel yazmak, süslü ya da gösterişli yazmak demek değildir. Harfleri doğru, okunaklı ve anlaşılır biçimde yazabilmek; en temel iletişim becerilerinden biridir.
Teknolojinin hayatımızın her alanını kuşattığı, çocukların kalemle giderek daha az buluştuğu bir dönemde el yazısının ve okunaklı yazmanın önemini yeniden hatırlamak zorundayız.
Belki de artık şu soruyu sormalıyız: Çocuklarımıza bu kadar çok şey öğretmeye çalışırken, kendilerini anlaşılır biçimde ifade edebilmeleri için gereken en temel becerilerden birini ihmal mi ediyoruz?
Güzel yazı dersi müfredata eklenmeli. Bu bir nostalji meselesi değil; eğitim, iletişim ve öğrenme meselesidir.
Bir öğretmen olarak beklentim çok açık: Yazdığını kendisi okuyabilen, başkasına da zahmetsizce okutabilen nesiller yetiştirmek istiyorum. Çünkü bir çocuğun düşüncesi ne kadar değerliyse, o düşünceyi anlaşılır biçimde aktarabilmesi de o kadar değerlidir.
Ve inanıyorum ki bu konu artık ertelenmeyecek kadar önemli!
Kamuajans.com